Skip to content

Pür Blur

Parklife politik bir albümdü ve bunu kimse anlamadı. Yani, Damon Albarn söyleyene kadar. Girls and Boys, eleştirel bir şarkıydı ve bunu da pek çok kişi anlamadı. Hatta diskolarda o yazın en popüler şarkılarından biri oldu. O zamanlar köpüklü gece kulüpleri yoktu, belki de vardı, ben küçüktüm, “Beş parasızdım ve kadın çok güzeldi”. Yani bilmiyorum.

Blur, yeni şarkılarını Londra’da bir çatı katında tanıttı. İki şarkı. Kimse grubun geleceğini bilmiyor. Üyeleri bile. Yine de The Puritan’ı dinlerken bir şeylerin rayına oturduğunu anlıyorsunuz. 2003’te ayrılmadan önce son kez Battery in Your Leg’e imzasını atan Graham Coxon’un gerçekten geri döndüğünü fark ediyorsunuz.

Roll dergisi, kapanış sebeplerinden biri olarak söyleyecek sözü olan müzisyenlerin günümüzdeki azlığından yakınmıştı. Gereğinden fazla “haysiyetli sanatçı” arayışının onları dönüp dolaşıp aynı yere götürmesi de nedenlerden biriydi belki de. Eğer gerçekten aradığınız buysa işte Blur ve söyledikleri birkaç söz:

Bir zamanlar Yazıhane’de: Blur: 15 Senede Bir