Skip to content

Tarihte Donmak

26 Haziran 1956’da bir araba Philadelphia’dan Chicago’ya doğru yola çıkmıştı. Arabayı piyanist Richie Powell’ın karısı Nancy kullanıyordu. Yağmurlu o akşam, üç insana mezar olmuştu. Powell çifti dışında, arkasından sayısız ustanın ağıt yakacağı trompetin harika, cazın efendi çocuğu Clifford Brown 25 yaşındayken tarihte donmuştu. Benny Golson, ardından ağıtı yakıyordu…

Dizzy Gillespie’nin el verdiği delikanlı, kısa sürede piyasa en çok aranan trompetçilerden biri olmuştu. Melodik doğaçlamalarıyla benim diyen Brown, cazın uyuşturucuyla anıldığı günlerde, Yeşilaycıların gözdesiydi. Tertemizdi; bırakın eroini, alkol bile sevmiyordu. Art Blakey’den transfer olduğu Max Roach ile harika bir beşlinin parçası olan Brownie, bir Haziran günü ayrılmıştı dünyadan; ikinci evlilik yıldönümünde, karısının doğduğu günde.

Lyon’da yağmur yağmıyordu 26 Haziran 2003’te. Sıcacık bir gündü. O güneş bir futbol maçında kararacaktı. Konfederasyon Kupası yarı finalinde Kamerun ile Kolombiya kozlarını paylaşıyordu. Güzel bir maç oynanıyordu ta ki 72. dakikaya kadar… Afrikalı bir futbolcu, milyonlarca izleyicinin gözlerinin önünde yere yığılmıştı. Ölüm kokan gözleri hafızalara kazınırken, korkulan açıklama birazdan geliyordu, Marc-Vivien Foé 28 yaşında ölmüştü.

Devlet töreniyle toprağa verilen orta saha oyuncusu aradan geçen dokuz yıla rağmen unutulmuyor.

Onun kaybından beri FIFA’nın, modern zamanların milyonlar kazanan kölelerinin dünyasında bazı şeyleri düzeltmeye çalışıyor olması belki de vicdan azabını yansıtıyor. Yine de giden gelmiyor.